فضای داخل رحم مانند یک بادکنک است که دیواره های اطراف آن با بافتی به نام آندومتر پوشانده شده است. در طول قاعدگی ، لایه سطحی (بالای) آندومتر فرو می ریزد. هنگامی که یک زن باردار می شود ، جنین در آندومتر کاشته می شود. آسیب ویا عفونت آندومتر ممکن است به دیواره داخلی آسیب رسانده و سبب ایجاد چسبندگی (بافت اسکار) بین دیواره های داخلی رحم شود که در چسبندگی رحم دیواره ها به طورغیر طبیعی به یکدیگر می چسبند. سندرم آشرمن اصطلاحی است که برای توصیف چسبندگی داخل رحم به کار می رود. این چسبندگی ممکن است با نوارهای کششی نازک بافت اسکار در حد خفیف یا با تشکیل نوارهای ضخیم تا مرز شدید پیش رفته باشد. در شدیدترین موارد ، انسداد جزئی یا کلی داخل حفره رحم ممکن است رخ دهد..
علائم چسبندگی رحم
یک زن مبتلا به چسبندگی رحم ممکن است هیچ مشکل یا علائم واضحی نداشته باشد. با این حال ، بسیاری از زنان ممکن است ناهنجاری های قاعدگی مانند پریودهای غیاب ، سبک یا نادر را تجربه کنند. برای برخی زنان نیز ممکن است باعث ناباروری ویا سقط مکرر جنین شود. برخی از زنان همچنین ممکن است هنگام زایمان به علت کاشت غیرطبیعی جفت دچار عوارض شوند. اگر بافت اسکار جریان خون قاعدگی را تقریبی یا به طور کامل مسدود کند ، سندرم آشرمن می تواند باعث درد لگن یا دوره های قاعدگی دردناک شود.
درمان چسبندگی رحم
درمان جراحی چسبندگی های رحم با راهنمای هیستروسکوپی توصیه می شود. از هیستروسکوپ مخصوص جراحی برای برش بافت اسکار استفاده می شود. این کار اغلب تحت بیهوشی کامل انجام می شود. به دنبال برش چسبندگی ها ، بسیاری از جراحان توصیه می کنند که موقت دستگاهی مانند کاتتر یا بادکنک پلاستیکی را در داخل رحم قرار دهید تا دیواره های رحم از هم جدا شده و احتمال چسبندگی کاهش یابد.در موارد حاد و شدیدتر درمان هورمونی با استروژن و گاهی اوقات آنتی بیوتیک ها معمولا بعد از جراحی تجویز می شود تا احتمال بازگشت چسبندگی ها تاحد امکان کاهش یابد .