تلقیح درون رحمی (Interauterine Insemination – IUI) عملی است که برای درمان ناباروری استفاده می‌شود. این عمل حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد و معمولاً در مطب پزشک یا کلینیک انجام می‌گیرد. زمانی که تخمدان زن یک یا چند تخمک برای بارور شدن آزاد می‌کند، این عمل صورت می‌گیرد و اسپرم‌ها به طور مستقیم درون رحم قرار می‌گیرند. نتیجه‌ای که از تلقیح درون رحمی انتظار می‌رود وارد شدن اسپرم به لولۀ فالوپ است تا یک تخمک در حال انتظار را بارور کند و منجر به یک باروری طبیعی شود. بسته به دلیل ناباروری، تلقیح درون

رحمی می‌تواند با زمان تخمک‌گذاری زن هماهنگ شود و یا همراه با تجویز داروهای باروری انجام گیرد.


IUI در مقایسه با درمانهای تهاجمی تر و پرهزینه تر مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF) یک روش باروری نسبتاً غیر تهاجمی و کم هزینه است . در برخی موارد ، زوجین ممکن است قبل از پیشرفت به IVF در صورت نیاز ، با IUI شروع کنند. IUI ممکن است تنها درمان مورد نیاز برای حاملگی باشد.
IUI را می توان با استفاده از اسپرم شریک یا مرد اسپرم اهدا کننده انجام داد. IUI بیشتر در موارد زیر استفاده می شود:
ناباروری بدون دلیل
اندومتریوز خفیف
مشکلات مربوط به دهانه رحم یا مخاط دهانه رحم
تعداد کم اسپرم
کاهش تحرک اسپرم
مسائل مربوط به انزال یا نعوظ
زوج های همجنس خواهان باردار شدن
زن مجردی که مایل به باردار شدن است
زن و شوهری که می خواهند از انتقال نقص ژنتیکی از شریک مرد به کودک جلوگیری کنند
IUI در موارد زیرموثر نیست:
زنان مبتلا به آندومتریوز متوسط ​​تا شدید
زنانی که هر دو لوله فالوپ را برداشته اند یا هر دو لوله فالوپ مسدود شده اند
زنان مبتلا به بیماری شدید لوله فالوپ
زنانی که چندین عفونت لگنی داشته اند
مردان بدون اسپرم (مگر اینکه زن و شوهر بخواهند از اسپرم اهدا کننده استفاده کنند)